هدف سرمایه گذاری درازمدت

هدف سرمایه گذاری درازمدت

هدف سرمایه گذاری درازمدت 

اولین هدف سرمایه گذاری درازمدت ، حداکثر کردن سود یا سودخالص در محدوده افق برنامه ریزی است. در این جا لازم می دانم ابتدا مروری به مفاهیم سود، سود خالص و نیمرخ جریان نقدینگی داشته باشیم و سپس در مورد هدف سرمایه گذاری درازمدت بیشتر به بحث بپردازیم.

پیشنهاد سرمایه گذاری را می توان با مقدار و زمانبندی هزینه ها و سودهای مورد انتظار در افق برنامه ریزی تشریح کرد. اصطلاح های سود و هزینه در اینجا، به مفهوم دریافتها و پرداختها هستند. سود خالص معمولاً به پروژه های عمومی مربوط می شود که با درنظرگرفتن همه منافع اجتماعی، منهای هزینه صرف شده برای آنها بکار می رود در حالیکه اصطلاح سود در مورد بخش خصوصی به کار برده می شود و معرف دریافتها منهای پرداختهاست. بطور کلی منظور از هزینه ها، پرداختهای نقدی و منظور از سودها، عایدات مورد انتظار در طول زندگی یک سرمایه گذاری است. زمانیکه پرداختها نقدی، و دریافتها نیز نقدی باشد؛ پیشنهاد سرمایه گذاری را می توان بصورت جریان نقدینگی پرداختها و دریافتها در طول زمان معرفی کرد. جریان پرداختها و دریافتهای یک پیشنهاد سرمایه گذاری در طول زمان را نیمرخ جریان نقدینگی آن سرمایه گذاری می نامند. در مورد شرکت های خصوصی، جریان نقدینگی را می توان از درآمد ناخالص مورد انتظار و مخارج مورد انتظار براورد کرد؛ دلیلش این است که مقداری از درآمد نقدینگی مشمول مالیات می شود ولی در پروژه های سرمایه گذاری عمومی، سودهای براورد شده فقط آنهایی را شامل می شود که بر حسب مقادیر پولی کمیت پذیر باشند و هزینه های براورد شده، معرف بهایی است که اجتماع برای تحصیل سودهای مطلوب می پردازد.

سود خالص معمولاً به پروژه های عمومی مربوط می شود که با درنظرگرفتن همه منافع اجتماعی، منهای هزینه صرف شده برای آنها بکار می رود در حالیکه اصطلاح سود در مورد بخش خصوصی به کار برده می شود و معرف دریافتها منهای پرداختهاست

حال به بحث اصلی خود بازمیگردیم. زمانیکه هدف حداکثر کردن سود، مورد قبول واقع شود، معیاری را برای تصمیم گیری که منعکس کننده هدف بیان شده است،هرچند به صورتی غیرکامل، می توان برای ارزیابی اقتصادی پروژه های درازمدت پیشنهاد شده برقرار کرد. ملاک تصمیم گیری برای سرمایه گذاری متشکل از دو عنصر است: اندازه گیری شایستگی و مجموعه ای از قواعد تصمیم گیری که به این اندازه گیری مربوط اند. در ادامه در مورد هر کدام بصورت مختصر توضیحاتی داده خواهد شد.

هدف سرمایه گذاری درازمدت – ملاک های تصمیم گیری برای سنجش مستقیم شایستگی

اگر یک سازمان بتواند وجوه بیشتری بدست آورد یا منابع اضافی خود را در یک بازار سرمایه، با نرخ بهره بازار سرمایه گذاری کند، ملاک تصمیم گیری سرمایه گذاری برای قبول پیشنهادهای سرمایه گذاری مستقل یا غیررقابتی این است که هر پروژه مستقلی را که سود یا سود خالص کلی بوجود آورد، قبول کنیم. در همین شرایط، ملاک تصمیم گیری برای انتخاب بهترین پروژه در میان مجموعه ای از گزینه های ناشونده این است که پروژه با بیشترین بهره خالص کلی یا سود را انتخاب کنیم. وقتی، به هر دلیل، محدودیتی برای سرمایه گذاری اعمال شود، هر مسئله را باید با توجه به جیره بندی سرمایه، بر اساس اطلاعات اضافی در دسترس بررسی کرد.

فرض کنید

N یا NPV معرف سود خالص یا سود یک سرمایه گذاری

B معرف سود کل

C معرف هزینه تحمیل شده

باشد که همه آنها در مرحله زمانی مشابهی بیان شده اند. ملاک تصمیم گیری برای قبول پروژه ای مستقل بدون جیره بندی سرمایه، این است که ارزش خالص آتی N، غیرمنفی باشد یعنی          N=B-C>0

برای پیشنهادهای جمع ناشونده، هدف حداکثر کردن سود بالقوه، تنها با قبول بهترین پیشنهاد براورده می شود و بهترین پیشنهاد از بین گزینه های جمع ناشونده بدون جیره بندی سرمایه، گزینه ای است که بیشترین مقدار سود خالص (N)  را داشته باشد پس هدف حداکثر شدن N=B-C

چنانچه محدودیت سرمایه داشته باشیم، ابتدا پیشنهادهایی که از بودجه تعیین شده برای سرمایه گذاری بیشتر است را حذف کرده و بین پیشنهادهای باقیمانده بالاترین مقدار N=B-C را انتخاب می کنیم.

هدف سرمایه گذاری درازمدت – ملاک های تصمیم گیری برای سنجش غیرمستقیم شایستگی

اگر هدف حداکثر کردن سود، پایه تصمیم گیری برای سرمایه گذاری باشد، ملاک تصمیم گیری مربوط به یک سنجه غیرمستقیم شایستگی باید همان نتیجه را بدهد که با استفاده از اندازه گیری مستقیم شایستگی بدست آمده بود. در اینجا شاخص IRR را برای سنجش غیرمستقیم شایستگی بیان می کنیم. ابتدا باید به این سوال پاسخ دهیم که چرا IRR یک شاخص اندازه گیری غیرمستقیم به حساب می آید؟ با یک مثال به پاسخ این سوال می پردازیم.

فرض کنید سه پیشنهاد سرمایه گذاری به شرح ذیل داریم(فرض: MARR=10%)

زمان (سال) پیشنهاد 1 پیشنهاد 2 پیشنهاد3
0 10,000- 20,000- 14,800-
1 12,100+ 23,210+ 17,600+

 

 

 

 

حال اگر شاخص IRR را برای تک تک پیشنهادها محاسبه کنیم؛ به نتیجه ذیل می رسیم:

آیا می توان به این نتیجه رسید که پیشنهاد 1 بدلیل داشتن بالاترین irr بهترین پیشنهاد است؟ همانطور که می دانید پاسخ سوال منفی است. هر چند irr پیشنهاد 1 بالاتر از بقیه پیشنهادهاست ولی اندازه سرمایه گذاری آن در کمترین حد است. برای تصمیم گیری در مورد چنین پیشنهادهایی به ترتیب ذیل عمل می کنیم.

ما به سه تا پیشنهاد بالا، پیشنهاد صفر را نیز اضافه می کنیم و فرض می کنیم در این پیشنهاد هیچ سرمایه گذاری نمی خواهیم انجام دهیم و سرمایه مان را در بانک با نرخ 10%  می خواهیم پس انداز کنیم.

هدف سرمایه گذاری درازمدت

از رابطه های ذیل برای انتخاب پیشنهاد استفاده می کنیم:

در این جا Cx پیشنهاد با هزینه اولیه بالا و Cy پیشنهاد با هزینه اولیه پایین تر می باشد.

سپس با استفاده از رابطه ذیل، مقدار irr را محاسبه می کنیم

اگر مقدار RR بدست آمده از رابطه بالا، بزرگتر از MARR باشد، پیشنهاد با هزینه اولیه بیشتر و در غیر اینصورت پیشنهاد با هزینه اولیه پایین تر را انتخاب می کنیم.

قواعد تصمیم گیری در مورد پیشنهادهای جمع ناشونده بدین شرح می باشد. ابتدا باید پیشنهادها را با قاعد ذیل مرتب نماییم و سپس مراحل بالا را طی کنیم:

  • پیشنهادها را به ترتیب افزایش هزینه اولیه مرتب کنید.
  • پیشنهادها را به ترتیب صعودی غربال کنید و اولین پیشنهادی که irr ان بزرگتر از marr باشد، بدست آورید. این پیشنهاد را بعنوان انتخاب آزمونی قبول و هر پیشنهادی که irr آن کمتر از marr باشد، حذف کنید.
  • انتخاب آزمونی در این مرحله، پیشنهادی است که هزینه اولیه کمتری دارد. این پیشنهاد را با پیشنهاد بعدی که مرتب کردید، مقایسه کنید. سپس با توجه به irr بدست آمده، پیشنهاد بهتر را انتخاب کنید و با پیشنهاد بعدی مقایسه کنید.
  • مرحله 3 را تکرار کنید تا همه پیشنهادها تمام شود. انتخاب آزمون نهایی که از تحلیل های دوتایی بدست می آید، بهترین پیشنهاد است.

حال در این قسمت به نتیجه گیری از ملاک های تصمیم گیری بیان شده می پردازیم:

  • اول آنکه معیار ارزش خالص فعلی (NPV) یک روش مستقیم برای رتبه بندی شایستگی پیشنهادهای جمع ناشونده بدون توجه به تعداد پیشنهادهاست. این معیار سرراست است و نیاز به تحلیل جفتی ندارد.
  • دوم آنکه معیار اندازه گیری نرخ بازده داخلی به خودی خود مستقل از MARR است، اما نمیتواند بدون توسل به تحلیل جفتی که طی آن مجموعه ای از مقایسه های جفتی در مورد پیشنهادها، بر اساس MARR انجام می گیرد، برای تعیین شایستگی پیشنهادهای جمع ناشونده به کار برده شود.
  • سوم آنکه هر دو ملاک تصمیم گیری NPV و IRR اگر به درستی به کار روند، به یک نتیجه در مورد هدف حداکثر سود منجر می شوند.

امیدوارم از مطالعه این مقاله لذت برده باشید و بتوانید از مطالب گفته شده استفاده لازم را برده باشید

هدف سرمایه گذاری درازمدت   هدف سرمایه گذاری درازمدت  هدف سرمایه گذاری درازمدت

نویسنده: یوسف بابازاده

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *